Ο ΛΑΓΌΣ

Ο Λαγός γεννιέται μ ανοιχτά τα μάτια και χοροπηδάει μόλις γεννηθεί, όχι απ τη χαρά του που ρθε σ αυτόν τον κόσμο, αλλά γιατί,  μέσα στα κύτταρά του, είναι γραμμένος ήδη ο κίνδυνος κι ο τρόμος. Ο λαγός γεννιέται έτοιμος να το βάλει στα πόδια.

Ο λαγός είναι κάτι όπως ο λαός, μ ενα γράμμα  ανάμεσα στο άλφα και στο όμικρον. Η έκφραση  <<έγινε λαγός>> θα μπορούσε κάλλιστα να είναι  <<έγινε λαός>>. Οι λαϊκοί άνθρωποι είναι κι αυτοί αδιάκοπα έτοιμοι να τρέξουν να γλιτώσουν απ τον κυνηγό τους, την αυταρχικη ή ανόητη ή, ακόμη,  αυταρχική κι ανόητη εξουσία.

Ο λαγός δεν έχει βλέφαρα. Κοιμάται μ ανοιχτα τα μάτια. Ακόμα και στον ύπνο του πρέπει να γρηγορεί, ακόμα κι απ τα όνειρά του πρεπει να φυλαγεται, ακριβώς όπως κι ο ποιητής. Ακριβώς όπως κι ο ποιητής, ο λαγός πεθαίνει μ ανοιχτα τα μάτια, βλέπει τον θάνατο να τον ζυγωνει, ως να χωθεί μεσα στις κόρες του, κι ύστερα,  συνεχίζει να κοιτά το τίποτα.

Ο λαγός δεν έχει σώμα. Είναι ολόκληρος μια τριχωτή καρδιά που σπαρταραει αδιάκοπα και σπαει, σαν ξερό κλαρί, κάτω απ του τρόμου την πατούσα.

Ποτέ μου δεν κατάλαβα πως ειναι δυνατον μια τέτοια αιμάσσουσα αγωνία να θεωρείται εξαισιος μεζές.

"Αργύρης Χιόνης -Όντα και μη Όντα "